Πεμ.26Φεβ.09 Flakes live στο NY bar, Θεσ/νίκη

Για τους Flakes πριν από την συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη Πέμπτη (26.02.09) μάλλον είχα διαβάσει περισσότερα για αυτούς -συνεντεύξεις, κριτικές, σχόλια- παρά είχα ακούσει την μουσική τους. Μερικές τραγούδια τους στα Διαμάντια από τον Νοέμβριο και έπειτα και στην σελίδα τους στο myspace. Μαθαίνοντας για την συναυλία, ήξερα πως ήταν δεδομένο πως κάποιοι φίλοι (βλ. κυρίως Freerider, ΧαΞου…) θα πήγαιναν σίγουρα, οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία για να δω και τους μεν αλλά και για να τσεκάρω συναυλιακά τους Flakes (δεν λέω δε γιατί είναι σκέτο Flakes. Χα χα, κρυάδες...) Ο χώρος που θα πραγματοποιούνταν το live έλεγε ήταν κάποιο New York bar. Που είναι αυτό, τρέχα γύρευε. Θα ‘ναι κανένας από αυτούς τους συναυλιακούς χώρους που ξεφυτρώνουν στην πόλη εν μια νυχτή για να εξαφανιστούν όπως εμφανίστηκαν. Αλλά και η ονομασία του χώρου ακουγόταν κάπως ύποπτα. Τελικά βρισκόταν σε έναν δρόμο λίγο πιο μακριά από τον Μύλο και οι πόρτες άνοιγαν μετά τις δέκα. Με τον Freerider είχαμε ραντεβού εκείνη την ώρα. Φτάνοντας εκεί οι υποψίες για τον χώρο δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν. Από έξω με μεγάλα γράμματα και φωτεινές επιγραφές φώναζαν πως πρόκειται για κάτι σε γλαμουρονεολαουντζοσκυλάδικο στυλ. Ρε, σίγουρα αυτό είναι το μαγαζί; Η αφίσα των Flakes όμως έξω από αυτό δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Ο μετρ στην είσοδο, η απαραίτητη γκαρνταρόμπα, η μοκέτα, όλα μαρτυρούσαν περιβάλλον κιτσοχλιδάτης αισθητικής. Τι να πω, ίσως μέσα να είναι διαφορετικά. Φευ! Το εσωτερικό ήταν το αποκορύφωμα. Νεομπαρόκ πολυέλαιοι, δερμάτινοι καναπέδες, ρεζερβέ τραπεζάκια με το μπουκάλι ουίσκι από πάνω, μεγάλες κιτς φωτεινές διαφάνειες πίσω από την σκηνή με φωτογραφίες της Νέας Υόρκης, παγάκια, φυστικάκια… Δέκα και κάτι η ώρα και το μαγαζί άδειο. Άντε, να γεμίσει ο χώρος και κατά τις έντεκα και κάτι να ξεκινήσει η συναυλία (είχε και σαπόρτ γκρουπ). Η ώρα όμως περνά αλλά πού! Δώδεκα κι ο χώρος έχει σχεδόν γεμίσει αλλά εκτός από το sound check τίποτα δεν δείχνει πως επιτέλους θα ξεκινήσουμε. (Αλλά βέβαια βλέπεις, πώς θα κάνεις κατανάλωση να ανέβει και λίγο ο τζίρος αν δεν περιμένεις;..). Και εκεί που λέγαμε καλές μία (εντάξει! καλή μια) 12:20 βγαίνουν οι Le Page.

Μια ακουστική κιθάρα, ένα μπάσο, πλήκτρα και μεταλλόφωνο παίζοντας χαμηλότονες ποπ μπαλάντες. Παρά το πολύωρο sound check ο ήχος δεν βοηθούσε καθόλου το σχήμα. Πέρα όμως από τα αρκετά ηχητικά προβλήματα οι Le Page φαίνεται πως χρειάζονται αρκετό δρόμο για να αποκτήσουν μια αρκούντως ικανοποιητική επικοινωνιακή και σκηνική ωριμότητα αν και η αλήθεια είναι ότι τα τραγούδια τους με μια καλή και προσεγμένη παραγωγή μπορούν να αναδειχθούν στουντιακά. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται και από τα τραγούδια τους στο myspace που ακούγονται πολύ συμπαθητικά.

Και μετά από ένα 45λεπτο και κάτι- και το ενδιάμεσο κενό- στην 1:20 οι Flakes βγαίνουν επιτέλους στην σκηνή. Οι οποίοι κατάφεραν στην στιγμή να ανατρέψουν οποιοδήποτε αρνητικό κλίμα υπήρχε μέχρι εκείνη την στιγμή. Για να το πω μας με δυο λόγια, άμα την εμφανίσει τους μας πήραν τα σώβρακα! Εξαιρετικά δεμένο σχήμα, πολύ καλός ήχος, δυνατές μουσικές, γκαζιάρικες κιθάρες, αλλά και ξεχωριστές ανθρώπινες μουσικές μονάδες που εκτός από το δεινό παίξιμό τους δείχνουν να κατέχουν με το παραπάνω τον αέρα της σκηνικής παρουσίας με προεξάρχουσα την απίθανη frontwoman Yodashe να αλωνίζει ολόκληρη την σκηνή (αλλά και κάτω από αυτή) να μπλέκει τα καλώδια της με των άλλων μουσικών, να χοροπηδά, να πέφτει κάτω, να κινείται και να χορεύει ασταμάτητα, γυναίκα με λίγα λόγια που δεν φοβάται μην …σπάσει τα αυγά! Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που κάποια στιγμή χτύπησε άσχημα την μύτη της και χρειάστηκε πάγο κάτι που δεν πτόησε καθόλου την ενεργητικότητά της αλλά και το συνεχίζει να χαρίζει διαρκώς χαμόγελα στο χαρακτηριστικά πια σχεδόν απαθές θεσσαλονικιώτικο κοινό. Αυτό που παρά το ότι παρακολουθεί τις συναυλίες με ενδιαφέρον (να το λέμε κι αυτό) κρατάει 2-3 μέτρα ασφαλείας από την σκηνή και που φαντάζει απόλυτα βιδωμένο στην θέση του και πως τίποτα δεν το ξεκουνά από αυτήν. Το ίδιο φεστιβαλικό κοινό που πριν 2 χρόνια γέμισε την αποθήκη του Μύλου στην συναυλία των Juliette & the Licks και εκτός από 30-40 άτομα στην πρώτη γραμμή μπροστά από την σκηνή οι υπόλοιποι χίλιοι και βάλε να παρακολουθούν ατάραχοι το live, απλά και μόνο για το hype του γεγονότος. Θεσσαλονικιώτικα facebookάκια, αγαπητοί φίλοι και εναλλακτικοί κρυφολαουντζιέρηδες, χύστε και λίγο ιδρώτα. Δεν πειράζει κι αν χαλάσει και λίγο το μακιγιάζ… Δεν είναι όλα σινεμά ρε γαμώτη μου να τα παρακολουθείς παθητικά.
Κλείνει η παρένθεση και επανέρχομαι στους Flakes, οι οποίοι αν και έχουν μια σκηνική εικόνα αλλά και ένα μουσικό ύφος που είναι πολύ…γόνιμο για να συντηρήσουν ένα τουπέ, μια δήθεν ποζεριά, ένα ύφος μεγάλου και-καλά συγκροτήματος, αυτοί αντιθέτως σε όλη την διάρκεια της συναυλίας ήταν χαρακτηριστικά φιλικοί και προσιτοί. Κυρίως η Yodashe βέβαια, (με εμφάνιση βγαλμένη από την punk της δεκαετίας του ’80) που δεν σταμάτησε να επαναλαμβάνει το πόσο χαρούμενοι ήταν που έπαιζαν επιτέλους για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη. Και μετά το τέλος της συναυλίας το σίγουρο είναι πως και εμείς χαρήκαμε που τους είδαμε. Έπρεπε να τους το φωνάξουμε αλλά να η ευκαιρία, το λέμε τώρα. Flakes σας ευχαριστούμε!

[Και επειδή οι σέχτες και τα κυκλώματα υπάρχουν και στην ιστολογική κοινότητα το παρόν post δημοσιεύεται και στο blog των Διαμαντιών με ίδιο το κείμενο γαρνιρισμένο όμως με διαφορετικές φωτογραφίες. Μπείτε και δείτε τες. Να κάνουμε και κανένα αλλαξογιουνίκς ασούμε...]

2L8

Χειμώνας. Είκοσι τέσσερα λεπτά. Πρωί. Μαύρο μπουφάν. Τραμ. Γάντια. Καμπανάκι. Τράνταγμα. Ανώνυμες φάτσες. Είκοσι ένα λεπτά. Φιλικά σιωπηλές. Σύρσιμο. Πρζίστι ζαστάφκα. Τζάμι. Καμπανάκι. Σταγόνες. Τράνταγμα. Δεκαεφτά λεπτά. Πλατσκέο. Θολός άντρας. Έντεκα λεπτά. Θολός κουβάς. Καμπανάκι. Καθάρισμα γραμμής. Τράνταγμα. Οχτώ λεπτά. Πρζίστι ζαστάφκα. Σύρσιμο. Πρες δε μπάτον. Καμπανάκι. Σταθμός. Τρέξιμο. Τεσσεράμιση λεπτά. Σπρώξιμο. Γκισέ. Ανάσα. Τρία λεπτά. Γκόου εντ ριτέρν. Δύο λεπτά. Κέρματα. Προσίμ. Εξήντα δευτερόλεπτα. Υπόγειος. Τρέξιμο. Διάδρομος. Τσιμεντένια σκαλοπάτια. Αέρας. Σφύριγμα. Μεταλλικά σκαλοπάτια. Δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Βαγόνι. Ανάσα. Τράνταγμα. Καθίσματα. Αναχώρηση. Οικεία χρονοφαγωμένα. Κρεμάστρα. Ανάσα. Ακουστικά. Μηχανική ζέστη. ΠΛΈΥ. 2L8. Αναπνοή.

Τρένο. Nameless Faces. Κτίρια οπισθοχωρούν. Πιάνο. Νιφάδα στο παράθυρο. Δέντρα oπισθοχωρούν. Josephine. Χωράφια. Βιολιά. Νιφάδες. Monotone Ruins. Φρένο. Δέντρα επιβραδύνουν. Χιόνι. Διπλά τύμπανα. Στάση. Βήματα. Μαύρες φιγούρες. Κονταίνουν. Patience. Ξεμακραίνουν. Σφύριγμα. Θερεμίνη. Ασπρισμένες σκεπές. Τράνταγμα. Παράθυρο. Part III. Νιφάδες. Κιθάρα. Μηχανική ζέστη. Επιτίθενται. Πιάνο. Χωράφια προσπερνούν. Φρένο. Χιόνι. Στάση. Γραμμές μπλοκαρισμένες. Paradox. Τσέλα. Μπουφάν. Περπάτημα. Αέρας. Αποβάθρα. Κλικ. Abyss. Βήματα. Αυτόματος καφές. Λεωφορείο. Κάθισμα. Ανώνυμες φάτσες. You walk on empty streets now. Μοκέτα. Νοσταλγικά χρονοφαγωμένη. Μαρσάρισμα. Κασέτα. ΠΑΟΥΖ. Μπον Τζόβι. Μειδίαμα. Χιόνι. ΠΛΈΥ. No more poetry. Παγωμένος ποταμός. Προσπέραση. Λιωμένη άσφαλτος. Epilogue. Μετεπιβίβαση. Σκαλοπάτια. Σταθμός. Αέρας. Περπάτημα. Χιόνι. Τρένο. Τράνταγμα. Dialogue. Άσπρες γέφυρες. Θολές. Κελάηδισμα πουλιών. Κλείσιμο ματιών. Κιθάρα. Excuse me, but I just have to explode. Όνειρο. Θερεμίνη. Ταξίδι. Άνοιγμα ματιών. Χιόνια εξαφανισμένα. Προορισμός. DISAPPEAR...

*****

Ή, πώς βίωσα για πρώτη φορά τον νέο δίσκο των 2L8, He & She... Ακούστε τον.

( Στο autoplay του blog, η φουλ βέρσιον του Excuse me, but I just have to explode)

Μωρά στη Φωτιά live στο Κύτταρο & στο Eightball

Τελικά ένας από τους βασικότερους λόγους που έχουμε τα blog είναι ότι εκεί βρίσκουμε χώρο να εκτονώνουμε τις διάφορες εμμονές μας. Τι και αν για παράδειγμα τα τελευταία 2-3 χρόνια έχω ίσως διαβάσει όσα βιβλία έχω διαβάσει σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου, εγώ πάλι ποστ για τον Σαραμάγκου θα βγάζω. Τι και αν έχω δει ταινίες στο σινεμά και στο dvd (σιγά ρε κουλτουριάρη…) εγώ πάλι για τον Χάνεκε και κορεάτικες ταινίες θα βγάζω ποστ. Τι κι αν ακούω μανιωδώς στο ραδιόφωνο σταθμούς και εκπομπές, εγώ πάλι για τα Διαμάντια θα γράψω. Τι κι αν ακούω πόσες μουσικές κι αν βλέπω πόσες συναυλίες, εγώ πάλι για τα Μωρά στη Φωτιά θα γράψω. Ναι, πάλι για τα Μωρά στη Φωτιά θα γράψω!

Και υπάρχουν σημαντικές αφορμές για να το κάνω, και μάλιστα δύο. Πρώτη και σημαντικότερη είναι η κυκλοφορία του νέου διπλού live cd πριν από μερικούς μήνες από την εταιρία του συγκροτήματος, την Baby Records, από την συναυλία των Μωρών πέρυσι τον Μάρτιο στο Κύτταρο στην Αθήνα, το οποίο συνοδεύεται επίσης και από ένα διπλό dvd με το αντίστοιχο βιντεοσκοπημένο υλικό. Τα Μωρά παίζουν με νέα σύνθεση, το οποίο σημαίνει ότι στο υπάρχον σχήμα έχουν προστεθεί 3 ακόμα μέλη που παίζουν πνευστά. Όταν είχα πρωτοακούσει την είδηση για να πω την αλήθεια ήμουν αρκετά επιφυλακτικός όσον αφορά το πώς θα λειτουργούσαν τα πνευστά σε ένα συγκρότημα του οποίου η μουσική βάση είναι το punk. Ακόμη, ήμουν αρκετά επιφυλακτικός σε σχέση με την ηχοληψία και το ηχητικό αποτέλεσμα γιατί σε κάτι που τα Μωρά (σε μερικές τουλάχιστον συναυλίες τους) έπασχαν, ήταν ο ήχος τους. Τελικά, ακούγοντας το αποτέλεσμα διαψεύστηκαν και οι δυο επιφυλάξεις μου στο ακέραιο. Τα πνευστά ήρθαν και έδεσαν εξαιρετικά στα περισσότερα τραγούδια με τον ήχο του συγκροτήματος χωρίς να φορτώνουν ηχητικά τα τραγούδια ή να καταφεύγουν σε ενορχηστρωτικές ακροβασίες. Στα καθαρά βέβαια punk τραγούδια του πρώτου δίσκου στα περισσότερα από αυτά, πολύ σωστά, δεν παίζουν αλλά και σε αυτά που παίζουν αντικαθιστούν ικανοποιητικά τα πλήκτρα οπότε η σήμα κατατεθέν γκαζιάρικη ενέργεια του πρώτου δίσκου των Μωρών (του κατά την γνώμη μου καλύτερου ροκ, με την γενική έννοια, ελληνικού δίσκου) παραμένει αμετάβλητη. Εκεί όμως που τα πνευστά έδωσαν εντελώς νέα πνοή στον ήχο είναι στα τραγούδια των δύο επόμενων δίσκων και κυρίως του, αρκετά αδικημένου αλλά εξαιρετικού δεύτερου δίσκου (τους Θεατρίνους) ο οποίος είχε την ατυχία εν τη γενέσει του να αποτελεί την συνέχεια ενός αξεπέραστου ντεμπούτου. Δίσκος ο οποίος πολλές φορές σκέφτηκα ότι μάλλον δεν ευτύχησε και στην παραγωγή του, όχι γιατί αυτή δεν ήτανε καλή, τουναντίον μάλιστα, αλλά γιατί ήταν πολύ διαφορετική από τον πρώτο και αυτό για κάποιον που περίμενε να ακούσει μια συνέχεια του Κάτω στη Πόλη σίγουρα ξένιζε και απαιτεί πολλές ακροάσεις για να συνηθίσει κάποιος τον νέο ήχο. Το live cd λοιπόν κατά τη γνώμη μου θα άξιζε και μόνο για τις εκτελέσεις των κομματιών από τους Θεατρίνους όπου τα πνευστά χωρίς να αλλάζουν σχεδόν καθόλου την δομή των τραγουδιών τα αναγεννούν και αποκαλύπτουν το funk σπέρμα των συνθέσεων. Από την άλλη, η ηχοληψία του Κώστα Κόντου, ηχολήπτη και του πρώτου δίσκου των Μωρών, είναι εξαιρετική χωρίς να γίνεται παραγινωμένη, σφάλμα πολλών ζωντανών ηχοληψιών που τελικά καταντούν στουντιακές, και συνδέει ηχητικά τους τρεις δίσκους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεδομένου και ότι το διπλό cd περιέχει την συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιών του συγκροτήματος (αλλά και την …ακυκλοφόρητη ως τώρα Σαλονίκη) η απόκτησή του αξίζει για έναν ακόμη λόγο. Μικρή μόνο ένσταση αποτελεί το ένθετο του cd το οποίο παρά του ότι διατηρεί μια ωραία ναΐφ αισθητική θα ήταν επιθυμητό να ήταν κάπως πλουσιότερο.
Ως κατακλείδα το μόνο που με δυο λόγια έχω να πω είναι ότι το live cd των Μωρών στη Φωτιά αποδεδειγμένα είναι πολύ γερή ντόπα για τρεχτικές προπονήσεις...

Για το τέλος παραθέτω ένα χαρακτηριστικό αγαπημένο απόσπασμα από το cd, την Φωλιά του Κούκου με την εξαιρετική γκροτέσκα ερμηνεία του Σαλβαδόρ.



Η δεύτερη αφορμή είναι η συναυλία που έδωσαν τα Μωρά στη Φωτιά στο κατάμεστο Eightball το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008. Δυστυχώς εδώ τα λόγια δεν μου φτάνουν να περιγράψω το εκρηκτικό της συναυλίας, ευτυχώς όμως μπορώ να το κάνω, έστω κι εναλλακτικά (μπλιαχ! βάζω και κακές λέξεις στο στόμα μου!) με εικόνες…

Ε Π Ι Τ Ε Λ Ο Υ Σ !

******








Χάσου Πλιάτσικα στο βάθος, δεν μπορώ να σε βλέπω άλλο...












NO COMMENTS
[Kαι με την αφορμή, link αναφοράς σε ένα απ' τα επικότερα ποστ της blogόσφαιρας]

Πρώτος στόχος της αστυνομίας είναι...

...ο άνθρωπος!

(κι έχουνε καλό σημάδι οι άτιμοι...)

[κλικ]

Σαβ.06.12.2008 Μαύρη Μαγιονέζα live στο 8ball

Άκρως απολαυστική ήταν η χτεσινή συναυλιακή βραδιά για όσους βρεθήκαμε στο live-show των Μαύρη Μαγιονέζα στο 8ball. Εξίσου όμως απολαυστική (έστω υπό μορφή υποκατάστατου) ήταν η βραδιά και για αυτούς που αν και βρίσκονταν μακριά, συντόνισαν τον υπολογιστή τους με το site του συγκροτήματος και παρακολούθησαν την πρώτη τους συναυλία που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω ίντερνετ.

Πέρα από την όποια όμως πρωτοποριακή και αρκούντως προσεγμένη παραγωγή, το σημαντικότερο και ευχάριστο είναι ότι αποδεικνύεται ότι οι Μαύρη Μαγιονέζα διανύουν μια από τις καλύτερες φάσεις της συναυλιακής αλλά και συνθετικής τους πορείας. Από τη μια φαίνεται ότι είναι από τα ελάχιστα, πια, συγκροτήματα που είναι ακόμη ικανά να ξεσηκώσουν το ολοένα και περισσότερο παθητικό ελληνικό κοινό και από την άλλη, μια και εχτές είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και μερικά νέα και ακυκλοφόρητα τραγούδια, το ότι καταφέρνουν να κρατούν πολύ καλά και το ροκ πάθος τους και την καυστικότητα αλλά κυρίως την έμπνευση στην τραγουδιστική γραφή τους.

Όσοι επιθυμούν περισσότερες εντυπώσεις αλλά και πολλά οπτικά πειστήρια από τo χτεσινό live των ΜΜ, ας επισκευτούν το blog της Πα.οι.δγια. για να διαβάσουν σχόλια και εντυπώσεις του Γιάννη Σημαντήρα, ο οποίος εκτός του ότι παρακολούθησε το live στο 8ball συμμετείχε σε αυτό (μπείτε και ανακαλύψτε πώς...) αλλά και στο blog της Leigh-Cheri η οποία με ίδιο με τον δικό μας ενθουσιασμό παρακολούθησε την συναυλία από το ίντερνετ στο Βέλγιο.

Αδέσποτοι φίλοι

Κάθε φορά που επιστρέφω από κάποιο ταξίδι μου σε κάποια χώρα της Ευρώπης πολλά είναι αυτά που όταν γυρίζω στην Ελλάδα με πληγώνουν. Είναι αναπόφευκτο να μην κάνεις συγκρίσεις και να μην αντικρίσεις το βαθμό της αυθαιρεσίας σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας εικόνας της χώρας. Την απαράδεκτη ανοικοδόμηση, την αισχρά απρόσωπη και κακόγουστη αρχιτεκτονική των πολυκατοικιών, τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους, την παντελή έλλειψη πρασίνου, το καυσαέριο, τον κατακλυσμό των αυτοκινήτων, τα σκουπίδια και την βρωμιά στους δρόμους, το χάος των κάθε είδος διαφημίσεων που είναι αναρτημένες σε κάθε πιθανό και απίθανο ορατό σημείο όλων των δρόμων… Όλα αυτά που δείχνουν το επίπεδο του καθημερινού πολιτισμού, της παιδείας και του σεβασμού του δημοσίου χώρου αλλά και των συνανθρώπων μας. Όλα αυτά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι με πίκρα γιατί να είναι έτσι, ενώ δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο με λίγη θέληση από όλους, και κυρίως την πολιτεία, να είχαν διορθωθεί. Βέβαια, γεγονός είναι πως αυτά έχουν γίνει τόσο πολύ βίωμά μας που καμιά φορά μπορεί και να χαίρεσαι όταν τα συναντάς γιατί καλώς ή καλώς αυτά συνθέτουν ένα κομμάτι αυτού που ονομάζεται "πατρίδα" (με την έννοια του οικείου περιβάλλοντος ασφαλώς, του σπιτιού σου και όχι του έθνους).

Από όλες αυτές όμως τις αναρχίες που έχουμε μία την υπεραγαπώ. Για μένα αυτή με έναν διαφορετικό τρόπο είναι δείγμα αληθινού πολιτισμού και κάθε φορά που γυρίζω με κάνει χαρούμενο που ακόμη την διατηρούμε στην Ελλάδα. Μιλάω για τα αδέσποτα ζώα. Τους αξιολάτρευτους ελεύθερους σκύλους (αλλά και γάτες) που όταν κατέβεις στο κέντρο της πόλης θα τους συναντήσεις να φέρνουν βόλτα στους δρόμους και τις πλατείες, να αράζουν στις γωνίες της Αριστοτέλους, να σε ακολουθούν για μερικά τετράγωνα όταν περπατάς στην Τσιμισκή ή στην παραλία, να γαυγίζουν στο τίποτα και μετά από λίγο αφού αυτό δεν τους απαντά να του γυρίζουν την πλάτη, να τους πετάς κάτι να φάνε και αυτοί να το περιφρονούν επιδεικτικά γιατί είναι σκασμένοι από το τάισμα, να λιάζονται μέσα στον χαμό του κόσμου στη Ναυρίνου το καλοκαίρι, να ξαπλώνουν αμέριμνοι στα σκαλάκια του Ολύμπιον τις ημέρες του φεστιβάλ το φθινόπωρο, να γυροφέρνουν έξω από το Everest της Κούσκουρα τον χειμώνα, να αράζουν ανάμεσα στις καρέκλες των café στην Αλεξάνδρου Σβώλου την άνοιξη, να περιμένουν το πράσινο στις διαβάσεις για να περάσουν απέναντι τον δρόμο…

Η παρουσία των αδέσποτων είναι ένα από τα πιο αγαπησιάρικα πράγματα που μπορείς να συναντήσεις στις ελληνικές πόλεις. Μέσα σε μια εντελώς αποξενωμένη κοινωνία στην οποία ο καθένας περπατά μόνος του μέσα στο πλήθος και το να ανταλλάξει με κάποιον άγνωστο όχι μια καλημέρα, αλλά ένα χαμόγελο ή έστω ένα απλό νεύμα είναι κάτι το εντελώς απίθανο, τα αδέσποτα είναι τα μόνα ζωντανά όντα με τα οποία αβίαστα μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους απλώνοντας το χέρι σου να τα χαϊδέψεις και αυτά να σου δείξουν την χαρά τους, που μπορείς να τα φωνάξεις ή να τους σφυρίξεις μόλις τα δεις και αυτά αυθόρμητα να έρθουν προς τα εσένα κουνώντας την ουρά τους ή απλά …να σε γράψουν κανονικά. Τα αδέσποτα είναι σύμβολο ελεύθερης ζωής.

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο χαρακτηρισμός αδέσποτος εκφράζεται αρνητικά και ο χαρακτηρισμός κατοικίδιο όχι. Μήπως ένας σκύλος που ζει σχεδόν όλη την ημέρα μέσα σε ένα διαμέρισμα ή στα 5-10 τετραγωνικά ενός μπαλκονιού βρίσκεται σε περισσότερο φυσικό και υγιές περιβάλλον; Ή μήπως είναι πιο ωραίο το φαινόμενο των ευνουχισμένων (με την μεταφορική έννοια) με λουράκι σκύλων οι οποίοι κατάντησαν αξεσουάρ εμφάνισης; Που αν θελήσεις να τα χαϊδέψεις θα πρέπει να πάρεις την άτυπη άδεια του ιδιοκτήτη τους; Και από την άλλη μεριά αλήθεια δεν είναι για φτύσιμο το φαινόμενο να δίνεις μέχρι και χίλια ευρώ για να αγοράσεις έναν σκύλο μόνο και μόνο επειδή είναι ράτσας; Αυτό είναι έκφραση αγάπης προς τα ζώα ή μήπως τελικά είναι θέμα μόδας και πρεστίζ; (Άσε δε που τα μπάσταρδα είναι και πιο ωραία τα άτιμα…)

Δε με ενοχλούν τα κατοικίδια ούτε και οι άνθρωποι που τα κυκλοφορούν με τα λουράκια, απλά δε με ενδιαφέρουν. Θέλω απλώς η πόλη μου να έχει τα αδέσποτα της, τους σκύλους και τις γάτες ΜΑΣ, κάτι που το βρίσκω απόλυτα υγιές σε αντίθεση με την απόλυτη εξαφάνιση των ελεύθερων ζώων στις πολιτισμένες δυτικές κοινωνίες. Και αν κάποιος αντιτείνει πως λερώνουν νομίζω πως η καθαριότητα και η αποστείρωση μπορεί να ξεκινήσει από αρκετά άλλα πράγματα. Και φυσικά αν κανείς πει πως μπορεί και να δαγκώνουν, ας ψαχτεί ο ίδιος γιατί μπορεί να του το κάνουν. Μπορεί βέβαια και να έχει δίκιο και αυτό να είναι μια πραγματικότητα. Αλλά τότε αφού και τα αυτοκίνητα σκοτώνουν, ας τα καταργήσουμε…

Η αφορμή που γράφω αυτό το ποστ είναι ότι διαβάζω ότι ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κων. Κιλτίδης απέστειλε αυστηρή επιστολή - οδηγία προς τους δήμους όλης της χώρας, σχετικά με την διαχείριση των αδέσποτων ζώων.
Αυτό που έχω να πω είναι πως ελπίζω τα αδέσποτα, παρα τις όποιες κοινοτικές οδηγίες, όπως τόσες άλλες ελληνικές αναρχίες και αυθαιρεσίες παραμένουν, να συνεχίζουν να βρίσκονται στις κοινωνίες μας.

Γιατί αν τελικά και εμείς τα εξαφανίσουμε πώς θα μπορείς να πεις τον πόνο σου στις γάτες;

Μια ανύποπτη φωτογραφία

Πολύ συχνά αναρωτιέμαι πόσες άραγε να είναι οι φωτογραφίες στις οποίες η εικόνα μας έχει απαθανατιστεί. Και δε μιλώ για αυτές τις φωτογραφίες που συνειδητά όλοι μας βγάζουμε εμάς ή τους φίλους μας με σκοπό να θυμόμαστε αυτά που έχουμε ζήσει για να διασώσουμε την εικόνα μας στην αιωνιότητα, ή με έναν υποσυνείδητο τρόπο να επιβεβαιώσουμε την ατομικότητά μας (φωτογραφίζομαι άρα υπάρχω) αλλά ούτε και για εκείνο το πλήθος των φωτογραφιών που οι κάμερες του Μεγάλου Αδερφού της νομοθετημένης δημόσιας κατασκοπείας μας τραβούν καθημερινά. Μιλάω για εκείνες στις οποίες συμμετέχουμε ακούσια, χωρίς την θέλησή μας, ως δράση ή απλώς ως φόντο, κυρίως σε δημόσιους χώρους όπου τραβιούνται συνήθως αναμνηστικές φωτογραφίες. Κάποιος που τραβά ένα τοπίο, ένα μνημείο και εσύ που τυχαίνει να βρίσκεσαι εκείνη την στιγμή μέσα στην οπτική εμβέλεια του φακού της φωτογραφικής μηχανής. Το ότι δεν συμμετέχεις συνειδητά στο κάδρο της φωτογραφίας, όπως επίσης και το ότι κι ο ίδιος ο φωτογράφος δεν σε ενέταξε συνειδητά μέσα σε αυτό, δεν σημαίνει πως εσύ δεν εντυπώθηκες στο φωτογραφικό φιλμ ή στα ψηφιακά pixel του αισθητήρα και πως η εικόνα σου δεν άρχισε να ταξιδεύει μέσα στην μεγάλη ή μικρή αιωνιότητα στην οποία θα ζήσει η φωτογραφία.

Είμαι απόλυτα σίγουρος πως αν κάποιος μπορούσε να συγκεντρώσει αυτές τις φωτογραφίες και να δημιουργήσει ένα προσωπικό λεύκωμα θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα συνηθισμένα μας άλμπουμ με τις στημένες πόζες που όλοι μας τραβάμε ως αναμνηστικές και πιθανόν το λεύκωμα αυτό να αποτύπωνε μια πιο αληθινή, ανεπιτήδευτη και πιο αντιπροσωπευτική εικόνα του εαυτού μας. Γιατί όταν στήνεσαι για μια φωτογραφία, τις περισσότερες φορές, αυτόματα χάνεται και η μισή αλήθεια της.

Πολλές φορές τα έχω σκεφτεί όλα αυτά. Όπως και ότι πολύ θα μου άρεζε να είχα την δυνατότητα να συλλέξω όλες τις φωτογραφίες στις οποίες χωρίς να το γνωρίζω συμμετέχω κι εγώ ως απλός περαστικός που συνελήφθη από έναν φωτογραφικό φακό.

Πριν από μερικές μέρες λοιπόν, συζητώντας με μια φίλη εδώ στο Leuven στο Βέλγιο όπου βρίσκομαι αυτές τις μέρες, μου έδωσε την ψηφιακή της μηχανή για να δω τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει εκείνη την ημέρα. Ξαφνικά, ανακαλύπτω πως σε μια από αυτές κάπου στο βάθος είμαι μέσα και εγώ χωρίς η ίδια μάλιστα να το έχει καταλάβει πως με έχει φωτογραφίσει! Της δείχνω την εικόνα μου/της, την ευχαριστώ και τις ζητάω να μου την στείλει. Η φωτογραφία που ανύποπτα η φίλη Andreea με τράβηξε και μου έδωσε χαρά (στην οποία εκείνη την στιγμή και εγώ επίσης φωτογραφίζω κάποιους άλλους …ανύποπτους) είναι η παρακάτω:

Ανακαλύψτε με!

Επαναλαμβανόμενη σκέψη των τελευταίων ημερών

Μωρέ Χάνεκε που σας χρειάζεται...

Νέος Σαραμάγκου

Από άρθρο της Ελευθεροτυπίας της 20ής Αυγούστου 2008:

"Την είδηση του νέου βιβλίου ανακοίνωσε ο 86χρονος Πορτογάλος νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκου, από το νησί Λανθαρότε των Καναρίων Νήσων. Το «Ταξίδι του ελέφαντα» δεν θα είναι μυθιστόρημα, αλλά ένα παραμύθι για την αληθινή περιπέτεια του ελέφαντα που λεγόταν Σολομών, ο οποίος ταξίδεψε τον 16ο αιώνα από τη Λισαβόνα στη Βιέννη. «Προτίμησα να το χαρακτηρίσω παραμύθι αντί για μυθιστόρημα, γιατί αυτή ήταν η αρχική μου ιδέα», δήλωσε. Εν τω μεταξύ, από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» δεν θ' αργήσει να κυκλοφορήσει το μυθιστόρημά του «Οι μικρές αναμνήσεις», σε μετάφραση Αθηνάς Ψυλλιά. Το μοναδικό αυτοβιογραφικό κείμενο του Ζοζέ Σαραμάγκου απευθύνεται στους αναγνώστες, που, όπως έχει πει, «πιθανώς δεν διαβάζουν το μυθιστόρημα αλλά τον μυθιστοριογράφο». "

Τότε εμείς που διαβάζουμε και τα δυο σημαίνει πως περιμένουμε διπλά (για να μην πω και τριπλά)! Τι ωραία νέα...
Και ασφαλώς (μια και έχω την τύχη να το γνωρίζω εκ των έσω...) περιμένουμε αγωνιωδώς και όλα τα παλιότερα βιβλία του Σαραμάγκου για τα οποία έχει δοθεί η υπόσχεση να κυκλοφορήσουν στα ελληνικά, πάντα με τις υπέροχες και ακριβε(ι)ς μεταφράσεις της Αθηνάς Ψυλλιά, γεγονός που άλλωστε είναι και επιθυμία του Ζοζέ Σαραμάγκου. Το να έχουν δηλαδή όλα τα βιβλία του τον ίδιο μεταφραστή. Πόσο μάλλον που όταν επισκέφτηκε την Ελλάδα πριν από δύο χρόνια άκουσε από αρκετούς άκρως θετικά σχόλια για τις μεταφράσεις των βιβλίων του στα ελληνικά. Και βέβαια το ότι είχα και εγώ τη ευκαιρία να του πω από κοντά είναι ένας από τους βασικούς λόγους (ανάμεσα στους τόσους άλλους ασφαλώς…) που με κάνει να χαίρομαι που τον συνάντησα και μίλησα μαζί του. Γιατί γεγονός είναι άλλωστε ότι ένας συγγραφέας ελάχιστες είναι οι φορές που έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει ο ίδιος το έργο των μεταφραστών του και έτσι η γνώμη των αναγνωστών του στις μεταφρασμένες εκδοχές των βιβλίων του μετράει ιδιαίτερα.

VARATE VIOLINTZIDES

Ένα τραγούδι με το οποίο το τελευταίο διάστημα έχω κoλλήσει κανονικά είναι από ένα συγκρότημα που λέγεται Varate Violitzides. Home made παραγωγή, άναρχη αλλά και αναρχική δημιουργία, μία ηλεκτρική κιθάρα, ένα drum machine να κρατα τον ρυθμό, δύο φωνές και ένα μικρό κοριτσάκι να παίζει μπροστά από την κάμερα και να ρωτά "τι είναι αυτό;..". Σαφείς και ξεκάθαρες αναφορές αλλά και επιρροές από Lost Bodies (μα το κοριτσάκι είναι λες και βγήκε από το "Χάνομαι"...) και Άσιμο, με στίχο αντιδραστικό και αντικομφορμιστικό ο οποίος τις περισσότερες φορές εκτός από την ξεκάθαρα αιχμηρή του φρασεολογία κινείται και στα όρια του σουρρεαλισμού, αλλά και με υπέροχες αβανγκάρντ/πανκ/μπλουζ ερμηνείες. (Λατρεύω τα γερμανικά σημεία του τραγουδιού!) Δεν χορταίνω να το βλέπω!




Σε λίγες μέρες από 18 εώς 22 Αυγούστου 2008 στην παραλία στη Λέρο διοργανώνεται ένα φεστιβάλ ανοιχτό προς κάθε ενδιαφερόμενο δημιουργό, το Z.A.M. LEROS FESTIVAL με δωρεάν είσοδο, ελεύθερο κάμπινγκ αλλά και έκπτωση στα εισιτήρια των πλοίων από τον Πειραιά στο οποίο θα συμμετέχουν οι Varate Violintzides. Όσοι βρίσκεστε εκεί κοντά ή σκέφτεστε να πάτε εκείνο το διάστημα διακοπές είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα επιλογή δεδομένου και από όσο ξέρω από φίλους, μιας και ακόμη δεν την έχω επισκεφτεί, η Λέρος είναι πολύ ωραίο νησί. Αν πάντως κάποιος το κάνει, ας στείλει εντυπώσεις. (Πρωτονοτάριε, ασφαλώς πρώτα από εσένα περιμένω!..)

[Και ας βρεθεί κάποιος να τους φέρει σε κανένα κλαμπάκι στην Θεσσαλονίκη!]

Lost Bodies, "Hans Wurst"

Από τα ωραιότερα video clip που έχω δει!

Video diary

Στην αρχή της χρονιάς δημιουργήσαμε το blog Video diary στο οποίο οι συμμετέχοντες θα αναρτούσαμε σε αυτό βίντεο γενικού περιεχομένου που θα βρίσκαμε ή θα συναντούσαμε στο Youtube (και όχι μόνο) και τα οποία θα θέλαμε να τα μοιραστούμε με άλλους ή που μας άρεζαν αλλά μάλλον δε θα παίρναμε απόφαση να τους αφιερώσουμε ένα ολόκληρο ποστ στο δικό μας blog. Το αποτέλεσμα μετά από μερικούς μήνες ύπαρξης του Video diary είναι αρκετά ενδιαφέρον, η παρέα η οποία συμμετέχει σε αυτό είναι εξαιρετική και τα περισσότερα βίντεο που έχουν αναρτηθεί αξίζει σίγουρα κανείς να τα παρακολουθήσει. Για να πάρετε ένα μικρό δείγμα (το οποίο αποτελεί και τον ουσιαστικό λόγο ύπαρξης αυτού του post) μπείτε και δείτε το υπέροχο βίντεο (#132.) που ανάρτησε ο φίλος Erwtas Stomaxhs.

(Αν θέλετε να συμμετάσχετε και εσείς στο blog απλά δηλώστε το μ' ένα σχόλιο ή στείλτε μου ένα mail.)

Κούλογλου, Λυκεσάς. Στο ρυθμό του ...παραλόγου

"Αυτοί που μας κυβερνούν όχι μόνο δε σταματούν μπροστά σε αυτό που εμείς αποκαλούμε παράλογο, αλλά και το χρησιμοποιούν για να ναρκώσουν τις συνειδήσεις και να εκμηδενίσουν τη λογική."
Jose Saramago, Περί φωτίσεως

Στο ρυθμό τον ασταμάτητων παράδοξων/παρόλογων ειδήσεων που έχουμε συνηθίσει πια να ακούμε καθημερινά, κινείται και η είδηση της απόφασης του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ Χρήστου Παναγόπουλου να περικόψει από το νέο πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης τις εκπομπές και τα ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει εδώ και 12 χρόνια ο Στέλιος Κούλογλου. Μια από τις ελάχιστες ακτίδες ποιοτικής ενημέρωσης, αλλά και ψυχαγωγίας, οι οποίες έχουν πια απομείνει όχι μόνο στην κρατική αλλά στο σύνολο της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν είναι λίγες οι αντιδράσεις που έχουν ξεσπάσει από την απόφαση αυτή, όχι τόσο για το γεγονός ότι οι εκπομπές του Κούλογλου θα μείνουν χωρίς τηλεοπτική στέγη (εικάζεται από πολλούς ότι μετά την απόλυσή του θα βρεθεί στο δημοσιογραφικό δυναμικό του ΣΚΑΪ), αλλά για την σχεδόν συστηματική απαξίωση του προγράμματος της κρατικής τηλεόρασης που συντελείται τα τελευταία χρόνια, όπως επίσης και την υποβάθμιση της ενημέρωσης η οποία βασίζεται στην έρευνα, την ανάλυση, την εμβάθυνση της είδησης, την αποκαλυπτικότητα, με βάση της την αντικειμενικότητα και όχι την πολιτική σκοπιμότητα. Ντοκιμαντέρ δίνουν την θέση τους σε ριάλιτι με πλαστικές εγχειρήσεις, εκπομπές έρευνας σε εκπομπές κουτσομπολιού με καλεσμένους κομπογιαννίτες φραπελιαλόγους, ταινίες κινηματογραφικής αξίας σε αμερικάνικες ταινίες που χαρακτηρίζονται από μια εντελώς χαμηλή τηλεοπτική αισθητική και πάει λέγοντας.

Η απόλυση του Στέλιου Κούλογλου αποτελεί απλώς την κορυφή του παγόβουνου της υποβάθμισης του προγράμματος της κρατικής τηλεόρασης. Οι αντιδράσεις ήταν αναμενόμενες αλλά και λογικότατες δεδομένου ότι (κι όσο και αν αυτό ακούγεται κλισέ και χιλιολεγμένο είναι όμως αληθινό) ο καθένας από εμάς πληρώνει για την κρατική τηλεόραση κι έτσι έχει και το απόλυτο δικαίωμα -και κυρίως την υποχρέωση- να απαιτεί το πρόγραμμα της να χαρακτηρίζεται από υψηλά κριτήρια τα οποία θα βασίζονται πρωτίστως στην ποιότητα και δευτερευόντως στην τηλεθέαση. Δεδομένου μάλιστα του γεγονότος ότι από τα υπόλοιπα ιδιωτικά κανάλια κατακλυζόμαστε συνεχώς από μεγατόνους τηλεσκουπιδιών, η απαίτηση αυτή καθίσταται ως κάτι παραπάνω από επιτακτική. (Βρε μπας και ήρθε η ώρα να ιδιωτικοποιήσουμε και την τηλεόραση για να λυθεί και αυτό το πρόβλημα;..)

Δεν χρειάζεται να τονιστεί ότι η απόλυση του Κούλογλου από την ΕΡΤ είναι κάτι παραπάνω από προσβλητική, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για τους τηλεθεατές της, και σίγουρα αποτελεί ένα ντροπιαστικό δείγμα της όποιας ποιότητας του νέου προγράμματος της ΕΡΤ που επιδιώκει να κατακτήσει ο κ. Παναγόπουλος.

Με αφορμή το γεγονός αυτό θα ήθελα να αναφερθώ και σε μια άλλη με έναν διαφορετικό τρόπο φίμωση, αν και έχω ξαναγράψει στο παρελθόν για αυτήν, η οποία συντελείται στο 102 fm το Α' Πρόγραμμα του κρατικό ραδιοφωνικού σταθμού της Μακεδονίας της ΕΡΤ3. Σε έναν σταθμό που πριν από μερικούς μήνες άλλαξε το πρόγραμμά του για το διαμορφώσει ως αμιγώς δημοσιογραφικό είναι σχεδόν απαράδεκτο το γεγονός μια από της αξιολογότερες δημοσιογραφικές εκπομπές της (αλλά και γενικώς στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης) με βάθος στις απόψεις αλλά και συνέπεια σε αυτές, να εξορίζεται στο πρωινό 6-7. Αναφέρομαι στην εκπομπή του γνωστού δημοσιογράφου της πόλης (χρόνια τώρα στον Παρατηρητή, στον 9,58, αλλά και σε πιο βατές ώρες στον 102) Απόστολου Λυκεσά. Η τίτλος της εκπομπής είναι Στο ρυθμό της μέρας όμως δεδομένου ότι μέχρι πριν μερικές εβδομάδες δεν είχε καν ξημερώσει όταν τελείωνε, μάλλον κανονικά θα έπρεπε να μετονομασθεί σε: Στο ρυθμό της ...νύχτας. Μιας και εγώ έχω βρει τον τρόπο να την ηχοχραφώ καθημερινά έχω την δυνατότητα -ευτυχώς- να την παρακολουθώ ανελλιπώς και ουσιαστικά αυτή να αποτελεί την βασικότερη πηγή ενημέρωσής μου. Γνωρίζω αρκετούς -ως πολλούς- οι οποίοι επιθυμούν να ακούνε την εκπομπή όμως αυτός ο άκρως παράλογος προγραμματισμός του σταθμού ουσιαστικά τους το απαγορεύει. (Δεν είναι λίγοι που έχουν διαμαρτυθεί ακόμη και στον αέρα του σταθμού για αυτό). Δεν χρειάζονται άλλωστε και πολλά για να παραδεχτεί κανείς ότι 6 η ώρα το πρωί εκτός από μια πολύ μικρή μερίδα επαγγελματιών αλλά και μερικών ...άυπνων, όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται. Με βάση λοιπόν αυτές τις πολύ απλές σκέψεις μάλλον δεν είναι καθόλου παράλογο να χαρακτηρίσει κανείς αυτόν τον εξορισμό ως μια μορφή ξεκάθαρης φίμωσης.

Το έχω σκεφτεί εδώ και καιρό και από σήμερα λέω να το ξεκινήσω. Όποτε βρίσκω χρόνο και διάθεση, να ανεβάζω στο blog και καμιά εκπομπή του Λυκεσά για τους φίλους της εκπομπής που επιθυμούν να την παρακολουθήσουν όμως λόγω της ώρας μετάδοσής της δεν μπορούν να το κάνουν. Ξεκινώ λοιπόν με την σημερινή.

06:05-07:00, Παρασκευή 16 Μαΐου 2008
Στο ρυθμό της ημέρας με τον Απόστολο Λυκεσά

Ε Ρ Χ Ο Ν Τ Α Ι !

Αυτό και αν είναι ωραίο νέο!

11 Ιουλίου στις Γιορτές της Γης στην Βλάστη Κοζάνης οι αγαπημένοι...

Kultur Shock!

Εννοείται ότι θα 'μαστε εκεί!

Και για να συμπληρωθεί και το πακέτο, στις 15 Ιουλίου οι Gogol Bordello (μαζι με τους Massive Attack) στο Fly BEEyond Festival στην Αθήνα.

Θα ήθελα πολύ να τους δω -και ίσως τελικά το κάνω- όμως, έτσι που ανέβηκε η βενζίνη αλλά και τα διόδια, προτιμώ να πληρώσω αεροπορικό εισιτήριο και με τα ίδια έξοδα να τους δω πουθενά στο εξωτερικό...

Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου, Δίχως καβάτζα καμιά

Ακόμη μία πρό(σ)κληση μέσω blogs για ένα "παιχνίδι" και αφού με προσκαλεί σε αυτό η καλή φίλη Ανέφελη, τότε και εγώ δεν μπορώ παρά να ανταποκριθώ. Αυτό που η πρόκληση ζητά από τους συμμετέχοντες είναι ο καθένας να γράψει τρία τραγούδια που όταν τα ακούει του φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Αρχικά σκεφτόμουν να γράψω ένα τραγούδι που με κάνει να δακρύζω από συγκίνηση, ένα που με κάνει να κλαίω από τα γέλια και ένα για το οποίο κλαίω και μόνο ...που υπάρχει. Τελικά αποφάσισα να αναφερθώ μόνο σε ένα το οποίο ανήκει στην πρώτη περίπτωση (ε, δεν είναι για χόρταση αυτά τα πράγματα...).


Μόλις πριν από μια-δυο μέρες τελείωσα την εξαιρετική και συγκινητική βιογραφία του Νικόλα Άσιμου "Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου, Δίχως καβάτζα καμιά", που έγραψε ο δημοσιογράφος Γιώργος Ι. Αλλαμανής, και την οποία πριν από χρόνια όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο την είχα ξεκινήσει αλλά δεδομένου ότι εκείνη την εποχή ζούσα στον αστερισμό των μισοτελειωμένων βιβλίων, το (δανεισμένο) βιβλίο έμεινε να χάσκει με τον σελιδοδείκτη στην μέση...

Δεν θα σταθώ στο ποιος είναι ο Άσιμος (δε νομίζω πως εδώ έχει και νόημα άλλωστε) αλλά στην υποδειγματικά μεθοδική έρευνα που πριν από μερικά χρόνια έκανε ο Αλλαμανής και η οποία συνθέτει ένα βιβλίο ντοκιμαντέρ της τόσο αντιφατικής αλλά και παράλληλα τόσο αυθεντικής και γνήσιας ζωής του αυτόχειρα τραγουδοποιού. Πολυάριθμες πληροφορίες, πολλά άγνωστα περιστατικά, συνεντεύξεις με φίλους και συνεργάτες, απόψεις ανθρώπων που τον έζησαν από κοντά, αναλυτικοί κατάλογοι με τα τραγούδια του, τις συναυλίες του, τις ηχογραφήσεις του, μέχρι και τα σπίτια στα οποία διέμεινε, καταφέρνουν με έναν εξαιρετικό τρόπο να φωτίσουν τον βίο και την προσωπικότητα του Άσιμου. Αν και είναι εμφανές ότι ο συγγραφέας είναι θαυμαστής του Άσιμου (διαφαίνεται άλλωστε σε όλο το βιβλίο αλλά αποδεικνύεται και μόνο από τον ζήλο και το πάθος που πραγματοποίησε την έρευνα) παρολαυτά αποφεύγει με κάθε τρόπο τις υπερβολικά συναισθηματικές και υποκειμενικές απόψεις όπως και οποιαδήποτε μορφή μυθοποίησης της ζωής του αλλά και του ίδιου, καταφέρνοντας να κρατήσει ιδιαίτερα περίτεχνα και αρκετά επιδέξια τις πολύ λεπτές ισορροπίες της επιθυμητής αντικειμενικής καταγραφής. Χαρακτηριστικό είναι ότι πολλά περιστατικά που αναφέρονται κάθε άλλο από κολακευτικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν για τον Άσιμο όπως και ότι από τις ελάχιστες φορές που εκφράζει μια ξεκάθαρη άποψη μέσα στο βιβλίο είναι όταν καυτηριάζει ανθρώπους που μετά τον θάνατο του με διάφορες δηλώσεις τους βοήθησαν (σκόπιμα;) στην μυθοποίησή του φαινόμενου Άσιμου.

Είναι αρκετές φορές που έχω σκεφτεί πως το έργο ενός βιογράφου, για πολλούς και διάφορους λόγους, πρέπει να είναι μια εξαιρετικά υπεύθυνη εργασία. Στην περίπτωση του λογοτεχνικού ντοκιμαντέρ (γιατί στην πραγματικότητα περί κάτι τέτοιου πρόκειται) "Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου, Δίχως καβάτζα καμιά" ο Γιώργος Ι. Αλλαμανής έγραψε ένα έργο που σέβεται τον αναγνώστη, την γνώση, την αντικειμενικότητα, την ιστορία, την μνήμη, την μουσική, τον Νικόλα. Τον ευχαριστούμε για την έρευνα και του αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για το βιβλίο που μας χάρισε.

Και για να καταλήξω στην πρόκληση του παιχνιδιού, φτάνοντας στην κορύφωση του βιβλίου και στο τέλος της ζωής του Άσιμου είναι αδύνατον να μην συγκινηθείς και να μην φορτιστείς συναισθηματικά. Ένα τραγούδι του Άσιμου που μέσα στην εξαιρετική απλότητά του ξεχειλίζει από συναίσθημα, παιδικότητα, αγάπη, θάνατο αλλά και αγνή και δυνατή μελαγχολία και το οποίο και μόνο που διάβασα προς το τέλος του βιβλίου του στίχους του μου ήταν αδύνατον να καταφέρω να συγκρατήσω τα δάκρυα στα μάτια, είναι το παρακάτω:

Σβήνοντας τα φώτα...

"Ώρα της Γης το Σάββατο 29 Μαρτίου και η οργάνωση WWF μας καλεί να σβήσουμε τα φώτα από τις 8 έως τις 9 το βράδυ και να απενεργοποιήσουμε όλες τις ηλεκτρικές συσκευές."

Χα! Καλά, δεν είναι λίγο ειρωνική η συγκυρία; Μόλις πριν μια εβδομάδα πλήθος ανθρώπων και φιλήσυχων πολιτών διαμαρτύρονταν εντόνως σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και πάντως είδους καφενεία, για τις ολιγόωρες διακοπές ρεύματος λόγω της απεργίας των εργαζομένων της ΔΕΗ και τώρα, μετά από ελάχιστες μόνο ημέρες, καλούνται/ούμαστε οι ίδιοι ευσυνείδητοι πολίτες να σβήσουμε το ρεύμα από μόνοι μας για έναν σημαντικότερο σκοπό από το νομοσχέδιο του ασφαλιστικού...
Να σώσουμε τον πλανήτη...

Θυμάστε, δεν είναι πολλές μέρες πριν, τότε που ο φασίστας ο συνδικαλιστής (κατά δημοσιογράφο Βλάχο) αποφάσιζε έτσι ...αυθαίρετα να κατεβάζει τον διακόπτη και να αφήνει τον κόσμο χωρίς ρεύμα. Και για ποιο λόγο; Όχι γιατί διεκδικούσε κάτι, αλλά γιατί ανήκει σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι πληρώνονται για να κάθονται...
Πόσα "έλλογα" παράπονα δεν άκουσα εκείνες τις μέρες! Άλλος που διαμαρτύρονταν γιατί γύριζε στο σπίτι από την δουλειά και δεν μπορούσε να κάνει ένα ζεστό μπάνιο, άλλος γιατί δεν μπορούσε να απολαύσει την υπέρτατη ελευθερία του να χαλαρώσει μπροστά στην τηλεόραση, άλλος γιατί δεν μπορούσε να ζεστάνει την φακή του... Ναι, και εγώ εκνευρίστηκα τόσες φορές εκείνες τις μέρες που δεν μπορούσα να γράψω στο blog μου -αίσχος!-, που με ανάγκασαν να υποστώ αυτήν την βαρβαρότητα του να ρυθμίζω ξανά και ξανά τα ρολόγια του σπιτιού μου... (Τι γράφω θεέ μου...)

Και βέβαια τα ΜΜΕ συνεχώς το δικό τους ποίημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ρεπορτάζ στις ειδήσεις του Αντέννα. Σπίτι πήρε φωτιά γιατί η κόρη του ιδιοκτήτη άναψε κερί όταν κόπηκε το ρεύμα και από αυτό προκλήθηκε πυρκαγιά. Ασφαλώς, κατά τους ρεπόρτερς δεν έφταιγε η αμέλεια της κοπέλας, αλλά όπως έλεγε από κάτω με μεγάλα γράμματα το ρεπορτάζ: "Η απεργία της ΔΕΗ προκαλέσε πυρκαγιά" Αν είναι να το βλέπετε εσκεμμένα τόσο επαγωγικά τότε γιατί δεν γράφατε καλύτερα: "Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό προκάλεσε πυρκαγιά"; Λεπτομέρειες θα μου πειτε.

Την ωραιότερη δε αιτιολογία παραπόνων για την διακοπή του ρεύματος που άκουσα εκείνες τις μέρες από πολλούς σοφούς γέροντες -οι οποίοι για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, ευθύνονται κατά πολύ μεγάλο μέρος για αυτό το απέραντο αίσχος της κοινωνίας μας- ήταν αυτή η εντελώς δειλή φράση που έλεγε: "Έχουμε και μικρά παιδιά!", λες και τα μικρά παιδιά θα πάθαιναν κάτι αν έμεναν για μια ώρα χωρίς ρεύμα στο σπίτι...
Όσο δε για τους επαγγελματίες οι οποίοι τάχα μου καταστρέφονταν γιατί δεν μπορούσαν να δουλέψουν για μια ώρα, χρειάζεται αλήθεια να συζητήσουμε για το ποιο ακριβώς είναι το αίτιο που οι δουλειές τους κάθε άλλο από υγιείς κατάντησαν να είναι; Δεν νομίζω ότι είναι αναγκαίο...

Και μετά το πιο ωραίο είναι οι δηλώσεις τον πολιτικών της κυβέρνησης αλλά και διάφορων δημάρχων: "Υπερασπιζόμαστε μέχρι κεραίας το συνταγματικό δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Όταν όμως αυτή αρχίζει να επηρεάζει το κοινωνικό σύνολο τότε θα πρέπει να σταματάει...". Μα αλήθεια, ποιος είναι ο σκοπός μιας απεργίας εκτός από το να επηρεάζει το κοινωνικό σύνολο με απώτερο στόχο να αφυπνίσει και να καταδείξει τα αιτήματα αυτών που την κάνουν; Μήπως τελικά οι απεργίες δεν θα πρέπει να αποτελούν ένα όπλο στον αγώνα διεκδίκησης αιτημάτων των εργαζομένων αλλά ένα ...πιστολάκι αποκριάτικο που απλώς κάνει ένα ανώδυνο μπαμ για να τρομάξει και μετά το παιχνίδι αυτός που την χρησιμοποίησε θα πρέπει να σοβαρευτεί και να γυρίσει στη δουλειά του;

Από την άλλη, αν το φιλοσοφήσουμε και λίγο, αυτές οι αναγκαστικές και επιβαλλόμενες διακόπες ρεύματος κανονικά θα έπρεπε να είναι και πιο συστηματικές άσχετα με τις απεργίες. Απλά και μόνο για να συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτόν το κόσμο. Άσε που είναι και μια πρώτης τάξεως αφορμή για να έρθουμαι πιο κοντά με άλλους ανθρώπους -γνωστούς και μη-, μακριά από τις χιλιάδες μορφές απομόνωσεις που μας προσφέρει αυτό το, υπέρτατο κατά τα άλλα, αγαθό που λέγεται ηλεκτρικό ρεύμα.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι η σημερινή διακοπή ρεύματος στην οποία καλούμαστε να συμμετάσχουμε. Σε αυτό το "πανηγυράκι" (που θα έλεγε και ένας ο Θ. Μπακάλης) που βοηθά να νιώσουμε λιγάκι εμείς οι υπερκαταναλωτές την απόλυτη ψευδαίσθηση ότι κάναμε κάτι βρε παιδί μου για τον κόσμο αυτόν και το περιβάλλον...
Και προσοχή ε, Σάββατο 8 με 9 το βράδυ. Πιο ανώδυνα δεν θα γινόταν! Καλά που δεν αποφασίστηκε να γίνει για μία ώρα απόψε στις 3 το βράδυ, τότε δηλαδή που αλλάζει η ώρα και γίνεται 4... Υποκρισία ολκής! Όσο και τα τετράδια της Unisef που σώζουν τα παιδιά στον τρίτο κόσμο, όσο και οι κάθε λογής παγκόσμιες ημέρες που αφορούν διάφορα κοινωνικά πρόβληματα, όσο το Live8, όσο οι τηλεμαραθώνιοι αγάπης για τα κάθε είδους τζουνάμι... Παυσίπονα συνείδησης για να κοιμόμαστε απλώς λίγο πιο ήσυχα το βράδυ. Και αν εσείς θέλετε, εγώ ευχαριστώ δεν θα πάρω. Προτιμώ να πονάω. Το βρίσκω πιο υγιές.

Και για να το συνδυάσω με τα προηγούμενα, βρίσκω πολύ πιο ουσιαστικές τις διακοπές ρεύματος εξαιτίας των απεργίων των εργαζομένων της ΔΕΗ, ακόμη περισσότερο μάλιστα όταν από αυτές δημιουργούνται και προβλήματα, παρά από το να κατεβάσω τον διακόπτη του σπιτιού μου για μια ώρα. Είναι απλώς γιατί το ένα μου φαίνεται όπλο, το οποίο μπορεί να σε βοηθήσει να διεκδικήσεις κάτι, ενώ το άλλο σαν αθώο και ανώδυνο παιχνιδάκι. Για αυτό άλλωστε όλη αυτήν την ώρα που ο διακόπτης μου θα έπρεπε να είναι κατεβασμένος, εγώ γράφω αυτό το ποστ.

STEVE WYNN (featuring Robert Lloyd) acoustic @ MYLOS, Thessaloniki, GR Saturday22March08

[Κλικ στην εικόνα]

Μουσείο, ο ύπουλος διαφθορέας της νεολαίας μας!

Αντιγράφω από άρθρο της εφημερίδας Μακεδονία της Παρασκευής 7 Μαρτίου 2008:

“Σε μέρες σκοταδισμού γυρίζει την εκπαίδευση ανακοίνωση που έστειλε ο διευθυντής της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης δρ. μαθηματικός Θεόδουλος Ταπανίδης, με την οποία απαγορεύει μαθητές γυμνασίων και λυκείων να επισκεφθούν την έκθεση χαρακτικών έργων του Πάμπλο Πικάσο “Suite 347”, που φιλοξενείται από την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ.

“Είχα δεχθεί τηλεφωνήματα από γονείς και μαθητές και έλεγαν ότι υπάρχουν άσεμνες εικόνες. Έγινε προσωρινή ανάκληση της έγκρισης των μαθητών στην έκθεση και την έστειλα στα σχολεία”, απαντά στη “Μ” ο κ. Ταπανίδης, σχετικά με την εντολή ανάκλησης. Και συνεχίζει: “Ανακάλεσα αυτό το χαρτί, θα πάει αύριο (σήμερα) η επιτροπή θεαμάτων, θα δει την έκθεση και αν μας πει ότι είναι εντάξει, δεν υπάρχει θέμα. Θα πάνε όσα σχολεία θέλουν να δουν την έκθεση. Αύριο (σήμερα) θα λυθεί το θέμα. Θα συνεννοηθούν και με την υπεύθυνη της έκθεσης. Εάν μας πουν ότι οι μαθητές δεν θα βλέπουν όλες τις εικόνες, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο Πικάσο μπορεί να είναι τολμηρός, όμως ένας μαθητής της πρώτης τάξης του γυμνασίου να βλέπει τέτοια έργα; Ακόμη και το έντυπο του Τελλόγλειου μιλά για εικόνες από μπουρδέλα και τέτοια. Και επειδή είναι Πικάσο, τι να κάνουμε δηλαδή, όταν γίνεται μία έκθεση και δείχνει οτιδήποτε πρέπει τα παιδιά να το βλέπουν; Αν η επιτροπή την εγκρίνει, δεν έχω κανένα πρόβλημα εγώ. Δεν θα βάλω φραγμούς εγώ”, καταλήγει ο διευθυντής της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης κ. Θ. Ταπανίδης...”

Επιτέλους! βρέθηκε ένας άνθρωπος να αντιδράσει σε αυτήν την συστηματική και ανήθικη τακτική των μουσείων η οποία με έναν άκρως μεθοδικό τρόπο μέσα από έργα που εκτίθενται σε αυτά, προβάλλει την γύμνια και την ανηθικότητα η οποία σαφώς μοναδικό στόχο έχει να στρέψει τους νέους μας προς την πνευματική διαστροφή και την πορνεία. Μπράβο σας κύριε Ταπανίδη, με βρίσκετε συμπορευτή σε αυτήν την ιερή μάχη την οποία ξεκινήσατε! Δεν μπορεί -για όνομα του Θεού!- οι νέοι μας να βλέπουν τέτοιες αναίσχυντες εικόνες που απεικονίζουν εντελώς ανήθικες παραστάσεις και μάλιστα στο πλαίσιο εκπαιδευτικών εκδρομών! Καταλάβετέ το! Μιλάμε για άσπιλους και απονήρευτους μαθητές γυμνασίου και λυκείου! Φανταστείτε τι ψυχολογικό τραύμα αλλά και ηθική διαστροφή μπορεί να προκαλέσει σε έναν νέο μια εικόνες που απεικονίζει έναν -ντρέπομαι και μόνο που το λέω!- οίκο ανοχής...

Θέλοντας λοιπόν να δείξω την αμέριστη συμπαραστάση μου στην μάχη που ξεκινήσε ο διευθυντής της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης κύριος Ταπανίδης, προτείνω εφεξής τα έργα που εκτίθενται σε μουσεία και περιέχουν άσεμνες εικόνες, όχι να αποσυρθούν (αυτό θα πρέπει να γίνει σε ένα δεύτερο στάδιο την στιγμή που αυτό θα ωριμάσει μέσα στην κοινωνία μας) αλλά να επιβληθεί πάραυτα η επικαλύψη των επίμαχων σημείων αυτών. Έχω ετοιμάσει μερικές εικόνες, οι οποίες ακολουθούν ευθύς παρακάτω, που περιγράφουν το πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούν από εδώ και πέρα τα έργα τα οποία περιέχουν άσεμνες και αναίσχυντες εικόνες να παρουσιάζονται στο κοινό (προσωρινά επαναλαμβάνω, μέχρι να αποσυρθούν).

Ακόμη, προτείνω να επιβληθεί στα έργα τα οποία περιέχουν τέτοιες ανήθικες παραστάσεις και αναρτώνται στο ίντερνετ με ακάλυπτα τα επίμαχα σημεία (αποκλειστικά για λόγους μελέτης) να φέρουν στο δεξί πάνω μέρος της εικόνας το χαρακτηριστικό σύμβολο ακαταλληλότητας θέασης από άτομα κάτω των 18 χρόνων.

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η !
ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΑ ΑΤΟΜΑ! ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 18 ΚΛΕΙΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ!

***************

-Μην διαβάσετε το ποστ για το θέμα που δημοσιεύται στο blog της Καλημέρας.

-Κυρίως όμως μην ακούτε την εκπομπή "Στον ρυθμό της μέρας" στον 102fm της ΕΡΤ3 με αυτόν τον ανίερο δημοσιογράφο που λέγεται Απόστολος Λυκεσάς και τον οποίο πολύ σωστά τον έχουν εξορίσει να κάνει εκπομπή 6-7 κάθε πρωί! Ένα μπράβο στον διευθυντή προγράμματος του σταθμού από εμένα για αυτήν την σοφή του επιλογή. Τέτοιοι άνθρωποι με απόψεις σαν και τις δικές του είναι άκρως επικίνδυνοι και δεν πρέπει επ' ουδενί να ακούγονται! Το ξέρω γιατί εγώ τον ακούω καθημερινά. Τώρα τελευταία για να καταλάβετε, είναι μαζί με τους απεργούς! Αν είναι δυνατόν!

Ακούστε μόνο παρακάτω τι είπε για το συγκεκριμένο θέμα:

Update:
[Αφιερωμένο στον Γιάννη Σημαντήρα]

Οι Δάρνακες στο Malt&Jazz

Ένα πολύ δικό μας συγκρότημα, μιας και μερικά από τα μέλη του είναι και φίλοι bloggers, οι Δάρνακες, εμφανίζεται απόψε Πέμπτη 6 Μαρτίου (αλλά και στις 20 του ίδιου μήνα) στο Malt&Jazz.

[Κλικ στην εικόνα]

Republic of Getonik Chora

Όπως φαίνεται εδώ και πολύ καιρό το θέμα με το σκοπιανό έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Κανείς από τις δύο πλευρές δεν κάνει οπισθοχώρηση στις θέσεις της και οι συνομιλίες και διαπραγματεύσεις παραμένουν κάθε φορά άκαρπες. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι κάτι το οποίο το έχουμε μάθει και έχουμε συνηθίσει να το χρησιμοποιούμε καλό είναι να το κρατάμε και να μην το αλλάζουμε. Έτσι η πρόταση η δικιά μου είναι να διατηρήσουμε το όνομα της χώρας το οποίο χρησιμοποιείται ως τώρα για αυτήν και μάλιστα αυτό να επισημοποιηθεί. Για να δωθεί λοιπόν ένα τέλος στο ζήτημα το οποίο κρατά τόσα χρόνια, το όνομα που θα πρέπει εμείς ως Έλληνες να προτείνουμε είναι Republic of Getonik Chora (στα ελληνικά Δημοκρατία της Γειτονικής Χώρας). Δίκιο δεν έχω;

The SleeveFace Challenge

Νέο blogo-παίχνιδο και αυτή τη φορά είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα πρόκληση για να συμμετάσχεις. Ο Winter Academy έστειλε την πρόσκληση στον Zpi, αυτός με την σειρά του την έστειλε σε εμένα και εγώ αμέσως ανταποκρίθηκα.

Οι κανόνες του πηγαίνουν ως εξής:

1. Ανάρτησε στο blog σου τρία SleeveFaces. (Σημ: παίρνουμε έναν δίσκο βινυλίου ο οποίος στο εξώφυλλο του έχει μια εικόνα, κυρίως ένα πορτραίτο αλλά και όχι μόνο, το προσαρμόζουμε πάνω στο δικό μας πρόσωπο ή σώμα και τέλος τραβάμε φωτογραφία το αποτέλεσμα). Τράβηξε κατά προτίμηση την φωτογραφία μόνος σου, είναι πιο δύσκολο αλλά έχει πλάκα.
2. Επέλεξε πέντε ακόμη για να κάνουν το ίδιο.
   

Απλό και ωραίο ε; Παρότι βρήκα αρκετά εξώφυλλα με τα οποία θα μπορούσα να συμμετάσχω στο παιχνίδι, τελικά ακολούθησα την πρώτη μου σκέψη η οποία ήταν να επιλέξω δίσκους οι οποίοι θα ήταν εντελώς άσχετοι μουσικά μεταξύ τους και κυρίως δεν θα κολάκευαν με τίποτα τα μουσικά γούστα που θα άφηναν να εννοηθούν ότι έχω (τουλάχιστον μέσα στο πλαίσιο της γενικής συμπλεγματικής αντίληψης η οποία διακατέχει τα blogs...).
Μετά από αυτούς του περιορισμούς που έβαλα, τα δικά μου Sleevefaces που προέκυψαν είναι τα παρακάτω:


Μανώλης Αγγελόπουλος, "Σε θυμάμαι"



Νίκος Καρβέλας, "Όλα ή τίποτα"



Prodigy, "Music for the Jilted Generetion"


Με την σειρά μου στέλνω πρόσκληση (για να δούμε ποιος μπορεί να έχει αρκετά βινύλια) για να συμμετάσχουν στο παιχνίδι στους:

1. Freerider
2. Μpizelw
3. Καλημέρα
4. ggia
5. Chaka-Khan
6. Όποιος άλλος θέλει να ανταποκριθεί (ας στείλει μόνο κι ένα μήνυμα ότι το έκανε).
   

Σαβίνα Γιαννάτου, Φλώρος Φλωρίδης Τετ27Φεβ08, Μύλος

Συναυλία για μια φωνή και ένα όργανο ή συναυλία για δύο όργανα; Όπως και να το δεις, όταν στη θέση της φωνής είναι η φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου, και τα δύο ισχύουν. Οι συναυλίες της αποτελούν μια ιδιαίτερα παράξενη και ιδιότυπη μουσική αλλά και ηχητική εμπειρία. Η φωνή της δραπέτης από το τυπικό πλαίσιο της απόδοσης λέξεων σε τραγούδι. Αργέχονοι φωνητικοί ήχοι, άναρθρα λόγια, κραυγές και ψίθυροι......

Η συνέχεια της ανταπόκρισης και των εντυπώσεων από την συναυλία της Σαβίνας Γιαννάτου και του Φλώρου Φλωρίδη εχτές στον Μύλο εδώ.

Βίντεο ντοκουμέντο!

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΑΦΙΛΟΤΙΜΗΣ



Αποκλειστικά στους Ίκτερους.