Friday, November 28, 2008

Αδέσποτοι φίλοι

Κάθε φορά που επιστρέφω από κάποιο ταξίδι μου σε κάποια χώρα της Ευρώπης πολλά είναι αυτά που όταν γυρίζω στην Ελλάδα με πληγώνουν. Είναι αναπόφευκτο να μην κάνεις συγκρίσεις και να μην αντικρίσεις το βαθμό της αυθαιρεσίας σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας εικόνας της χώρας. Την απαράδεκτη ανοικοδόμηση, την αισχρά απρόσωπη και κακόγουστη αρχιτεκτονική των πολυκατοικιών, τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους, την παντελή έλλειψη πρασίνου, το καυσαέριο, τον κατακλυσμό των αυτοκινήτων, τα σκουπίδια και την βρωμιά στους δρόμους, το χάος των κάθε είδος διαφημίσεων που είναι αναρτημένες σε κάθε πιθανό και απίθανο ορατό σημείο όλων των δρόμων… Όλα αυτά που δείχνουν το επίπεδο του καθημερινού πολιτισμού, της παιδείας και του σεβασμού του δημοσίου χώρου αλλά και των συνανθρώπων μας. Όλα αυτά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι με πίκρα γιατί να είναι έτσι, ενώ δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο με λίγη θέληση από όλους, και κυρίως την πολιτεία, να είχαν διορθωθεί. Βέβαια, γεγονός είναι πως αυτά έχουν γίνει τόσο πολύ βίωμά μας που καμιά φορά μπορεί και να χαίρεσαι όταν τα συναντάς γιατί καλώς ή καλώς αυτά συνθέτουν ένα κομμάτι αυτού που ονομάζεται "πατρίδα" (με την έννοια του οικείου περιβάλλοντος ασφαλώς, του σπιτιού σου και όχι του έθνους).

Από όλες αυτές όμως τις αναρχίες που έχουμε μία την υπεραγαπώ. Για μένα αυτή με έναν διαφορετικό τρόπο είναι δείγμα αληθινού πολιτισμού και κάθε φορά που γυρίζω με κάνει χαρούμενο που ακόμη την διατηρούμε στην Ελλάδα. Μιλάω για τα αδέσποτα ζώα. Τους αξιολάτρευτους ελεύθερους σκύλους (αλλά και γάτες) που όταν κατέβεις στο κέντρο της πόλης θα τους συναντήσεις να φέρνουν βόλτα στους δρόμους και τις πλατείες, να αράζουν στις γωνίες της Αριστοτέλους, να σε ακολουθούν για μερικά τετράγωνα όταν περπατάς στην Τσιμισκή ή στην παραλία, να γαυγίζουν στο τίποτα και μετά από λίγο αφού αυτό δεν τους απαντά να του γυρίζουν την πλάτη, να τους πετάς κάτι να φάνε και αυτοί να το περιφρονούν επιδεικτικά γιατί είναι σκασμένοι από το τάισμα, να λιάζονται μέσα στον χαμό του κόσμου στη Ναυρίνου το καλοκαίρι, να ξαπλώνουν αμέριμνοι στα σκαλάκια του Ολύμπιον τις ημέρες του φεστιβάλ το φθινόπωρο, να γυροφέρνουν έξω από το Everest της Κούσκουρα τον χειμώνα, να αράζουν ανάμεσα στις καρέκλες των café στην Αλεξάνδρου Σβώλου την άνοιξη, να περιμένουν το πράσινο στις διαβάσεις για να περάσουν απέναντι τον δρόμο…
Η παρουσία των αδέσποτων είναι ένα από τα πιο αγαπησιάρικα πράγματα που μπορείς να συναντήσεις στις ελληνικές πόλεις. Μέσα σε μια εντελώς αποξενωμένη κοινωνία στην οποία ο καθένας περπατά μόνος του μέσα στο πλήθος και το να ανταλλάξει με κάποιον άγνωστο όχι μια καλημέρα, αλλά ένα χαμόγελο ή έστω ένα απλό νεύμα είναι κάτι το εντελώς απίθανο, τα αδέσποτα είναι τα μόνα ζωντανά όντα με τα οποία αβίαστα μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους απλώνοντας το χέρι σου να τα χαϊδέψεις και αυτά να σου δείξουν την χαρά τους, που μπορείς να τα φωνάξεις ή να τους σφυρίξεις μόλις τα δεις και αυτά αυθόρμητα να έρθουν προς τα εσένα κουνώντας την ουρά τους ή απλά …να σε γράψουν κανονικά. Τα αδέσποτα είναι σύμβολο ελεύθερης ζωής.

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο χαρακτηρισμός αδέσποτος εκφράζεται αρνητικά και ο χαρακτηρισμός κατοικίδιο όχι. Μήπως ένας σκύλος που ζει σχεδόν όλη την ημέρα μέσα σε ένα διαμέρισμα ή στα 5-10 τετραγωνικά ενός μπαλκονιού βρίσκεται σε περισσότερο φυσικό και υγιές περιβάλλον; Ή μήπως είναι πιο ωραίο το φαινόμενο των ευνουχισμένων (με την μεταφορική έννοια) με λουράκι σκύλων οι οποίοι κατάντησαν αξεσουάρ εμφάνισης; Που αν θελήσεις να τα χαϊδέψεις θα πρέπει να πάρεις την άτυπη άδεια του ιδιοκτήτη τους; Και από την άλλη μεριά αλήθεια δεν είναι για φτύσιμο το φαινόμενο να δίνεις μέχρι και χίλια ευρώ για να αγοράσεις έναν σκύλο μόνο και μόνο επειδή είναι ράτσας; Αυτό είναι έκφραση αγάπης προς τα ζώα ή μήπως τελικά είναι θέμα μόδας και πρεστίζ; (Άσε δε που τα μπάσταρδα είναι και πιο ωραία τα άτιμα…)

Δε με ενοχλούν τα κατοικίδια ούτε και οι άνθρωποι που τα κυκλοφορούν με τα λουράκια, απλά δε με ενδιαφέρουν. Θέλω απλώς η πόλη μου να έχει τα αδέσποτα της, τους σκύλους και τις γάτες ΜΑΣ, κάτι που το βρίσκω απόλυτα υγιές σε αντίθεση με την απόλυτη εξαφάνιση των ελεύθερων ζώων στις πολιτισμένες δυτικές κοινωνίες. Και αν κάποιος αντιτείνει πως λερώνουν νομίζω πως η καθαριότητα και η αποστείρωση μπορεί να ξεκινήσει από αρκετά άλλα πράγματα. Και φυσικά αν κανείς πει πως μπορεί και να δαγκώνουν, ας ψαχτεί ο ίδιος γιατί μπορεί να του το κάνουν. Μπορεί βέβαια και να έχει δίκιο και αυτό να είναι μια πραγματικότητα. Αλλά τότε αφού και τα αυτοκίνητα σκοτώνουν, ας τα καταργήσουμε…

Η αφορμή που γράφω αυτό το ποστ είναι ότι διαβάζω ότι ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κων. Κιλτίδης απέστειλε αυστηρή επιστολή - οδηγία προς τους δήμους όλης της χώρας, σχετικά με την διαχείριση των αδέσποτων ζώων.
Αυτό που έχω να πω είναι πως ελπίζω τα αδέσποτα, παρα τις όποιες κοινοτικές οδηγίες, όπως τόσες άλλες ελληνικές αναρχίες και αυθαιρεσίες παραμένουν, να συνεχίζουν να βρίσκονται στις κοινωνίες μας.

Γιατί αν τελικά και εμείς τα εξαφανίσουμε πώς θα μπορείς να πεις τον πόνο σου στις γάτες;

15 Comments:

Blogger Chaca-Khan said...

:)

.

28 November, 2008 13:16

 
Blogger lucia said...

πολύ καλό ποστ!

η αλήθεια είναι ότι και στην αθήνα, αυτοί οι τεράστιοι κανελί σκύλοι που κυκλοφορούν και ξαπλάρουν στο κέντρο είναι από τα πιο ευχάριστα πράγματα που μπορείς να συναντήσεις. αν δε, τους χαιδέψεις λίγο, σε πάνε παρέα μέχρι στο σπίτι σου. με έχουν γυρίσει πολλές φορές νύχτα μετά απο βραδυνή εξοδο.

για να μή μιλήσω για τις γάτες τις γειτονιάς μου που κάθε πρωί με περιμένουν έξω απ την πόρτα για την καθιερωμένη κονσέρβα!

28 November, 2008 14:16

 
Blogger nosyparker said...

Το θέμα χωράει μεγάλη συζήτηση. Να την κάνουμε από κοντά μέσα στις γιορτές; Ξέρεις ότι είμαι πολύ φιλόζωη αλλά έχω ενστάσεις.

:-)

28 November, 2008 14:46

 
Blogger Citronella said...

Είναι πράγματι αγαπησιάρικα και ωραία παρέα στις βόλτες.Το μόνο μελανό σημείο είναι ότι με την πιτσιρικαρία δεν έχουν και τόσο καλή σχέση (δεν μιλάω φυσικά για τους Τρελλαντώνηδες που τα ταράζουν στα βασανιστήρια).

Πάντως, όπως λεει και ο Ζουγκ
"το γέλιο μου χαρίζω στα αδέσποτα σκυλιά"
*btw θα είναι εκεί μεθαύριο?? θα σκάσω!!:)

28 November, 2008 19:14

 
Anonymous Anonymous said...

ενδιαφέρουσα άποψη.
είναι όντως αξιολάτρευτοι οι σκύλοι- οι οποίοι έχουν εξαφανίσει σχεδόν τις γάτες στο Ντεπώ που μένω -. η ερώτηση μου είναι απλή. τί μπορώ να κάνω αν φοβάμαι τα σκυλιά και κινδυνεύω να δεχθώ επίθεση από αδέσποτο σκύλο; μήπως θα έπρεπε να δημιουργήσει ο δήμος ειδικά τμήματα που να μπορούν να γιατρέψουν την παράλογη φοβία μου ώστε να μην κινδυνεύω από τα ευχάριστα αδέσποτα; εξάλλου θα μπορούσε φαντάζομαι το Υπουργείο Παιδείας να προσθέσει σε κάποια τάξη του δημοτικού το μάθημα "τα αδέσποτα και πως να τα διαχειριστείτε" για να βοηθήσει και όλου εκείνους τους μικρούς ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι την ίδια παράλογη φοβία.
σας ευχαριστώ.

28 November, 2008 20:50

 
Blogger Leigh-Cheri said...

Τώρα με προκαλείς σε μια «περίεργη» συζήτηση. Αλλά θα σκάσω αν δεν τα πω!
Όσον αφορά λοιπόν, σε όσα λες για τον «πολιτισμό» στις άλλες χώρες, έχω τον εξής προβληματισμό: Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η επιφάνεια ή η ουσία; Για τι αν μιλάμε για την ουσία τότε η Ελλάδα είναι πολύ πιο μπροστά σε πολιτισμό, τουλάχιστον από το Βέλγιο – πρωτεύουσα της Ευρώπης!!! (μη χ….) - όπου ζω εγώ τώρα. Και αναμφισβήτητα, ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΗ! Στην Ελλάδα, ok, θα δεις σκουπίδια στους δρόμους, αλλά δεν έχω μπει σε κτίρια και πολύ περισσότερο σε σπίτια που να είναι τόσο μα τόσο βρώμικα όσο εδώ! Εδώ θα δεις ίσως ΣΧΕΤΙΚΑ καθαρούς τους δρόμους, αλλά σε όποιο μα όποιο κτίριο και να μπεις θα σε βαρέσει η βρώμα κατακέφαλα!!! Κι ακόμα και στους δρόμους, που λέμε, δεν είναι δείγμα πολιτισμού του λαού τους αυτή η σχετική καθαριότητα που ανέφερα, γιατί αν δεις τα Βελγάκια έξω τις νύχτες θα δεις ότι κουτιά, τσιγάρα, μπουκάλια κι ό,τι άλλο φαντάζεσαι θα το πετάξουν όπου βρουν. Απλά, την άλλη μέρα κάποιος θα τα καθαρίσει. Η νοοτροπία τους όμως είναι ίδια, ίσως και χειρότερη από την δική μας. Όλο αυτό εμένα ξέρεις τι μου θυμίζει; Αυτό που λέμε στην Ελλάδα για την κακή νοικοκυρά. Ότι σκουπίζει τάχα, αλλά τα παραχώνει όλα κάτω απ’ το κρεβάτι να μην φαίνονται. Τέτοια είναι η καθαριότητα των Βέλγων.

Επειδή όμως το κύριο θέμα του ποστ είναι τα ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΑΔΕΣΠΟΤΑ, εννοείται ότι είναι δείγμα ανθρωπιάς (κι ας μιλάμε για ζώα) το να συμβιώνεις με τα σκυλιά και τις γάτες στην καθημερινότητά σου και να μην τα χρησιμοποιείς μόνο ως ιδιοκτησία όταν γουστάρεις. Και για μένα η ανθρωπιά είναι ταυτόχρονα και πολιτισμός. Προσωπικά, δεν με έβλαψε σε τίποτα η παρουσία τους στο χώρο. Αντίθετα, πάρα πολλές φορές μου ήταν πολύ ευχάριστη η παρέα τους, ως και διασκεδαστική.
Άσε που τα αδέσποτα είναι πιο καθαρά από τους Βέλγους. Εδώ κινδυνεύω περισσότερο να αρρωστήσω! Και δεν το λέω καθόλου για πλάκα! Επομένως, τι να κάνω; Να φωνάξω τον μπόγια να τους μαζέψει κι αυτούς; ….Θα λεγα και κάτι άλλο τώρα, αλλά άσε καλύτερα…

Λέω λοιπόν, ο κ. Κιλτίδης να ασχοληθεί καλύτερα ουσιαστικότερα με την Αγροτική Ανάπτυξη που υποτίθεται πως είναι ο τομέας του και πάει κατά διαόλου και ν' αφήσει την αστική σ' εμάς.

Πάει το ποστ!
Αλλά κι εσύ, τι το ‘θελες;
Μάκια

28 November, 2008 20:51

 
Blogger Leigh-Cheri said...

Επειδή μόλις τώρα διάβασα και το σχόλιο του ανώνυμου, μία πρόχειρη απάντηση από μένα είναι η εξής: Κι εγώ έχω αυτό που λεν "κοινωνική φοβία". Τι να κάνω; Να εξαφανίσω τους ανθρώπους από γύρω μου; Είναι δικό μου πρόβλημα αυτό. Ίσως είναι δικό σου η δική σου φοβία. Είναι λύση να σκοτώσουμε τα ζώα; Επίσης, στη δική μου γειτονιά, στην Ελλάδα, ποτέ στα τόσα χρόνια που ζω τα σκυλιά δεν εξαφάνισαν τις γάτες. Το λέω με απόλυτη βεβαιότητα γιατί έχω γάτες στην αυλή μου από τότε που γεννήθηκα. Τα αδέσποτα σκυλιά συνήθως αδιαφορούνε για τις γάτες. Αντίθετα, το σκυλί της φίλης μου (ΜΗ αδέσποτο) όσες φορές βγήκε από την αυλή του έφερε και μία γάτα μασημένη. Θέλω να πω ότι τα αδέσποτα συνήθως είναι τα φιλικότερα απ' όλα τα ζώα. Τα "κατοικίδια" είναι που λυσσάνε, ακριβώς επειδή δεν ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον. (Όχι βέβαια ότι οι πόλεις είναι και τόσο φυσικό περιβάλλον, αλλά ούτε και για τους ανθρώπους είναι.)
Anyway.....

28 November, 2008 21:04

 
Blogger Ανέφελη said...

Είναι ένα πρόβλημα που ξεκινά από τη δική μας κακή τακτική να αγοράζουμε "κατοικίδια" και να τα αφήνουμε στους δρόμους μόλις σταματήσουν να μας... γοητεύουν, δηλαδή όταν πάψουν να είναι κουτάβια. Λες και φταίνε τα ζώα που μεγαλώνουν και όχι εμείς που τα αντιμετωπίζουμε ως αναλώσιμα υλικά αγαθά! Οπότε, προτού εφαρμόσουμε οποιοδήποτε σχέδιο για τη "διαχείριση" (δεν τολμώ να σκεφτώ τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη!) των αδέσποτων, ας σκεφτούμε πώς δημιουργείται το θέμα. Παρεμπιπτόντως, τι ποινές επιβάλλονται στο εξωτερικό για κακοποίηση ή εγκατάλειψη ζώου; Γιατί στην Ελλάδα δεν βλέπω να εφαρμόζονται οι σχετικοί νόμοι.

Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα να βλέπω τους δρόμους της πόλης μας χωρίς αδέσποτα. Ξέρω όμως ότι δεν φταίνε αυτά για τη βρομιά που συναντά κανείς παντού, ούτε για την ανευθυνότητα που μας διακρίνει ως κοινωνία. Μάλλον ως ένας ακόμα αποδιοπομπαίος τράγος λειτουργούν εδώ...

28 November, 2008 23:46

 
Blogger nosyparker said...

Εμένα πιο πολύ μου τη δίνει που στη γειτονιά μου οι κάδοι γεμίζουν πολύ γρήγορα και κάποιοι κατεβάζουν τα σκουπίδια σε σακούλες του σούπερ μάρκετ και τις αφήνουν ΕΞΩ από τους γεμάτους κάδους. Το να μην περνάει το συνεργείο καθαριότητας συχνά είναι πρόβλημα του δήμου, αλλά το να αφήνουμε τα σκουπίδια εκτεθειμένα είναι δική μας καγκουριά! Μετά μας φταίνε τα αδέσποτα που θα σκίσουν τις σακούλες για να φάνε! Για κάθε πρόβλημα με τα αδέσποτα, έχουμε βάλει το χεράκι μας κι εμείς. Σωστά λέει η Ανέφελη. Κάθε λιγο και λιγάκι βρίσκουμε στις αυλές των σχολείων κούτες με νεογέννητα σκυλάκια ΡΑΤΣΑΣ παρακαλώ, γιατί ο ανεγκέφαλος που ήθελε σκύλο λυπήθηκε τα λεφτά να τον στειρώσει. Και τα παιδάκια πάιρνουν κουταβάκι κι ο γονείς μόλις δούνε ότι θα γίνει μεγαλόσωμο αντιλαμβάνονται ότι δεν τους κάνει πια για παιχνίδι και το ξαναπετάνε στο δρόμο. Στειρώστε λοιπον τα αδέσποτα και κυρίως τα κατοικίδιά σας αν θέλετε να μη γεμίσουμε γατιά και σκυλιά. θα είμαστε πιο ήσυχοι αμφότεροι.

ΥΓ Και ναι, πιο πολύ θόρυβο κάνουν τα κατοικίδια σκυλιά, παρά τα αδέσποτα.

29 November, 2008 10:57

 
Blogger Tertuliano Máximo Afonso said...

Το μόνο που θέλω να συμπληρώσω, εκτός από το να ευχαριστήσω για τα σχόλια όλων, είναι να διευκρινήσω πως ασφαλώς δεν είμαι υπέρ αυτών που παράτανε τα σκυλιά τους στους δρόμους όταν μετά από λίγο καιρό τα έχουν βαρεθεί αλλά ούτε και κατά της στείρωσης.

Το πιο βάρβαρο πάντως δε, δεν είναι όταν τα αφήνουν σε κάποιο σχολείο (και συνεχίζω να διευκρινίζω πως με τίποτα δεν το δικαιολογώ) αλλά όταν τα παρατάνε σε κάτι ερημιές πολύ μακριά από κατοικημένες περιοχές, όπου συχνά συναντάς σκυλιά τρομαγμένα και αποστεωμένα από την πείνα να περιφέρονται στο πουθενά μη ξέροντας που να πάνε.
Αλλά από αυτό το σημείο αυτό εώς το να εξαφανίσουμε τα αδέσποτα νομίζω υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση...

Και στις όποιες αμβφιβολίες εκφράστηκαν με καλύπτουν και τα όσα έγραψα αλλά κυρίως οι απαντήσεις των επόμενων. Το πρόβλημα είναι δικό μας, των ανθρώπων. Και για τις δικές μας φοβίες και για τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσουν τα αδέσποτα και είναι εύκολο, πρακτικά, να το ξεπεράσουμε.


Υ.Γ.: Μακάρι να είμασταν όλοι αδέσποτοι και έτσι όπως απλώνουμε το χέρι μας αβίαστα για να χαϊδέψουμε τους σκύλους και τις γάτες να το κάναμε και για τους άγνωστους ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω μας.
Δεν το αρχίζουμε ως κίνημα; (Καλά, μια χαζομάρα λέω...) Είναι πιο ειλικρινές από το free hugs...

Καλημέρα!

29 November, 2008 11:27

 
Blogger nosyparker said...

Ξέρεις κάτι; Έξω από τον οικισμό της Αγίας Αναστασίας μετά τα Βασιλικά, στο σταυροδρόμι με την Πύλη που είναι το ηρώο του Χάψα, έχει δυο πανέμορφους κόπρους. Παίζουν με τα διερχόμενα αυτοκίνητα και είναι πολύ φιλικά. Αν σε βγάλει ο δρόμος προς τα κει, πάρε καμιά σακούλα με αποφάγια. Θα τρελαθούν απ' τη χαρά τους. :-)

30 November, 2008 09:41

 
Blogger Tertuliano Máximo Afonso said...

Nosy, θα το έχω υπόψη μου!
Πάντως ξέρεις; δεν υπάρχει κόπρος που να συναντάω με το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι και μην του κορνάρω, εν είδει χαιρετετισμού!

01 December, 2008 09:07

 
Blogger Χαξού said...

Να σο, καταπληκτικές και οι φωτογραφίες σου.
Είσαι καλλιτέχνης, ρε γαμώτο.
Και τα λες τόσο ωραία στο ποστ που άρχισα να βλέπω τα σκυλιά της γειτονιάς μου με άλλο μάτι (...κι ας μου γαβγίζουν χωρίς λόγο, τ΄ αλυχτιασμένα...)

01 December, 2008 23:40

 
Blogger Ντη said...

ουάου!ωραίο ποστ!
οι φώτοζ σου..απο τις καλύτερες..ειδικά η δεύτερη(με το ζευγαράκι).
Συμφωνώ με τα περισσότερα απ΄ όσα λες και κρατώ ως φοβέρη έκφραση"τα αδέσποτα σκυλιά είναι σύμβολο ελεύθερης ζωής".
Αν και πριν από 8 χρόνια με δάγκωσε ένα μαύρο,που είχε αράξει με την τσακαλοπαρέα του στην πλατεία Αριστοτέλους(φαίνεται δεν είχε χορτάσει από τα πεταμένα κρέατα του καπανιού),δεν του κρατω κακία.Αυτό ηταν και η αφορμή να ζήσω την αξέχαστη εμπειρία να επισκευτώ τον λυσίατρο στο Λοιμωδών..έναν κυριολεκτικά τρελογιατρό,σε ενα σπιτάκι παραπλευρως του Λοιμωδων(αναρωτιεμαι γιατί δεν ειχε το δικο του γραφειο μεσα στο νοσοκομείο)ο οποιος μου εθεσε το θεικό ερωτημα"τον σκυλο τον γνωρίζατε?τον εχετε ξαναδεί?μπορειτε να μου τον φέρετε εδω?αλλιως δεν μπορω να ξέρω αν κολλησατε λύσσα".
υγ.ξέρεις με τί άλλο γελάω?οταν στην τιβί δειχνει και καλά ενα σοβαρό πλάνο και τσουπ περναει απο μπροστά,αργοκίνητο ,με το πάσο του..ΣΤΗΝ ΚΟΖΜΑΡΑ ΤΟΥ!

02 December, 2008 00:31

 
Blogger Tertuliano Máximo Afonso said...

@Χα Ξου, εγώ τα βλέπω πάντα με το καλό μου μάτι, ξέρεις, αυτό που γυαλίζει...
Καλά όμως βρε, πως να μην σε γαυγίζουν τα καημένα; Αφού μυρίζουν λουκάνικα, τι θες να κάνουν... χαχαχα!

@Είδες Ντη, και αφορμή για να γνωρίσεις τους συνανθρώπους σου τα αδέσποτα! Αν ο γιατρός για παράδειγμα ήταν κανένα ωραίο, ψηλό γεροδεμένο παλικάρι που ξέρεις, μετά μπορεί να περνούσες από την Αριστοτέλους και να το τάιζες κιόλας που σε δάγκωσε!
:D
Καλά, για αυτό που περιγράφεις με τις κάμερες τα λέει όλα! Τι πιο ρεμπέλο, ανέμελο και ναΐφ, μου λες; Γαμάτο σκηνικό!

Όσο για τα σχόλια για τις φωτογραφίες τι να πω εγώ τώρα, με κολακεύετε!
Ευχαριστώ!
:)

02 December, 2008 01:59

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home